--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------درست بعد  از اینکه من رفتم مشهد پدر بزرگم فوت کرد. ای خدا ...

تو دل یه مزرعه٬ یه کلاغ رو سیا
 هوایی شده بره پابوس امام رضا

اما هی فکر می کنه اونجا جای کفتراست
آخه من کجا برم٬ یه کلاغ که رو سیاست

من که توی سیاهی ها از همه رو سیا ترم
میون اون کبوترا با چه رویی بپرم

تو همین فکرا بودش٬ کلاغ عاشقمون
یه دلش می گفت برو٬ یه دلش می گفت بمون

که یهو صدایی گفت: تو نترس و راهی شو
به سیاهی فکر نکن٬ تو یه زائری برو

من که توی سیاهی ها از همه رو سیا ترم
میون اون کبوترا با چه رویی بپرم

----------------------------------------

پ.ن.: نائب الزیاره خواهم بود!

- بُ.کُ.ش.

(دستوری که امروز به گمانم بین درجات مختلف٬ زیاد رد و بدل شد.)

----------------------------------------

پ.ن.: خدایا خودت این ماجرا ها را ختم به خیر کن.

چه سخت است فرو خوردن بغض.

چقدر آسمان بی ستاره است.

باز هم لغات. باز هم شباهت. جهان و جهنم. حداقل برای من٬  این جهان٬ جهنم است.

خدایا من را پاسخ "هَل مِن مَزید" جهنمت قرار مده.

دم پنجره می روم. توری ر اکنار می زنم و سرم را بیرون می برم. دوست داشتم نسیم بهاری که این روزها حالم را جا میاورد صورتم را نوازش کند٬ ولی گرما و هرمی نا خوشایند خودش را با اصرار به صورتم می زند. بوی تند پلاستیک سوخته هم شدیدا مشامم را آزار می رهد. به سرفه ام انداخت. به آسمان نگاه می کنم. ای کاش می بارید. گربه سیاهی در حیات توجه مرا به خود جلب می کند. نیمه ی مدرن مغزم به تناسب دعا کردن من برای باران و وجود گربه ی سیاه در حیاط و ضرب المثل "به دعای گربه سیاه بارون نمیاد" می خندد و نیمه ی سنتی شدیدا درگیر نحسی گربه ی سیاه است!

----------------------------------------

پ.ن.: اما در آخر باران چند قطره ای بارید.

پ.ن.۲: فکر کنم آن گربه از ترس آتش و گاز اشک آور و باتوم و درگیری های این نزدیکی ها به حیاط ما پناه آورده بود.

پ.ن.۳: خدا به خیر کند. احساس بدی نسبت به این قضایا دارم.