ببین، ببین. من هستم. من همان محسنم. همچنان با علاقه ی افراطی به رنگ آبی و دریا و باران. من همان محسنم با همان خلق و خو با همان رفتار. با همان باور ها. من همان محسنم. البته شاید دقیقا همان محسن نباشم. کمی ساکت تر شدم. خنده هایم کمی تغییر کرده. شاید کمی رفتارم هم تغییر کرده باشد. باورهایم نیز! نمی دانم.

همچنان همان محسنم. هنوز وقتی به خاطرات تلخم فکر می کنم تسلیم غم می شوم. هنوز دروغ و خیانت و تهمت صمیمی ترین دوستانم در فضای ذهنم رژه می روند. هنوز وقتی به خودم فکر می کنم تسلیم غم می شوم. به همان اشتباهاتی که بال هایم را سوزاند. اشتباهاتی که با دنیایی آشنایم کرد که نباید. اشتباهاتی که غیر قابل جبرانند. حتی به اشتباهی که نزدیک بود امروز رخ دهد. نه. این دفعه نه. چون گفت: «فرمود: بدین سان بود که آیات ما به تو رسید ولی آنها را فراموش کردی و همان گونه امروز فراموش می شوی. و بدین سان هر که را زیاده روی کرده و به آیات پروردگارش ایمان نیاورده است سزا می دهیم، و قطعا عذاب آخرت سخت تر و پایدار تر است.» (طه / 126 و 127)

همچنان همان محسنم. هنوز وقتی لبخند یک کودک را می بینم. وقتی لبخند یک پیرمرد از بین چروک های صورتش را می بینم. وقتی به گل ها نگاه می کنم. وقتی به ابر ها نگاه می کنم. وقتی به روزنه ای از نور نگاه می کنم. وقتی با آسمان صحبت می کنم. وقتی باران می بارد. وقتی گریه می کنم. لبخندی هرچند کوچک از لب هایم نفوذ می کند و تمام وجودم را فرا می گیرد.

من هستم. چه این محسن، چه آن محسن. مهم این است که هستم. تا هستن چه باشد؟!

: کوبنده ترین جواب در دوران کودکی!

یادش به خیر. این جمله پی نوشت هشتم پست نوروز 88 بود.

لحظه لحظه اش شیرین است امروز

داشتم توی Google Reader قسمت Popular items رو می خوندم. جالب بود جذب شدم. همینجوری داشتم می خودنم بلکه به یه صفحه ی فارسی برسم که محبوبو ترین بوده باشه. نبود که نبود. تند تند اسکرول موس رو می چرخوندم. یه دفعه احساس کردم که یه جمله ی فارسی دیدم. خوشحال شدم. اسکرول رو آروم چرخوندم تا برگردم ببینم چی بوده. دیدم نوشته: مشترک گرامی دسترسی به این سایت امکان پذیر نمی باشد !

مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد!

moshtarake morede nazar dar dastres nemibashad!

باز یاسی پر پر شد و نیلوفر شد...